Bir annenin azmi...3 çocuğuyla yaşam mücadelesi veriyor

Anneler günü için bu güçlü kadın ile tanışmak, hikayesini dinleyerek size anlatmak istedim. Bu hikayeyi anlatmaya beni iten nedenlerden biri de, çarşıda ona rastlayan insanların fark ettirmeden de olsa kadının verdiği mücadeleyi hayran hayran izleyişleriydi. Başlarını sağa yatırıp, “işte gerçek annelik” der gibi bakışlarından çok etkilendim.

 

Bu yazıyı yazmadan önce Google’a, “annelik nedir” diye sorduğumda “gebelikle başlayan, biyolojik, psikolojik ve duygusal değişimleri içeren; bir canlıya şefkatle bakım sağlama, onu koruma ve yetiştirme sürecidir” diye yanıt verdi. İşte tam bunları anlatan, 3 çocuğuyla birlikte her gün yılmadan kağıt toplayıp onları geri dönüşüm depolarına satarak evine ekmek götüren Fatma ile tanıştırmak istiyorum sizleri.

Fatma: “Yirmi sekiz yaşındayım. Yani bu hayatta benim tek tutunacak bağlarım onlar. Üçü de bana hayat veren çocuklarım. Yani onlar için her şeyden vazgeçtim. Çocuklarıma bakacak kimse yok. Çevre, akraba yok. Bir eşim, bir ben varım. Dışarı gidip çalışsam olmaz, çocuklarıma bakan yok diye. Ben eşim işten geldiği zaman akşamları çıkardım bebek arabasıyla. Çuvallarıyla plastik toplardım, önüme ne gelirse. Bir ay içinde biriktirdim onları. Sattığımda 700 lira tuttu. Mutlu oldum bir anda, bunca borç harç içindeyken. Çocuklar biri beş, biri dört. Bu da dokuz aylık zaten. Eşimle beraber yapıyoruz bu işi.

 

O da aynı işi yapıyor. İşte beraber mücadele ediyoruz. Allah ne verdiyse onunla geçiniyoruz. Çocuklarım için mücadele etmek çok gurur verici bir şey. Etrafımdaki çevrem zaten gurur duyuyor ama tamamen çocuklarım için mücadele etmeye çalışıyorum. Ayakta güçlü durmaya çalışıyorum ve bunu başarıyorum. Bütün annelere tavsiyem, çocukları için hep mücadele etsinler. Ne kadar yorulsalar da annelikten, çocuklara olan duygularından vazgeçmesinler. Çünkü Rabbimin verdiği emanet onlar.

Yani bir süreye kadar bize emanetler, sonra biz onlara emanetiz. İlk çıktığım dönemlerde hiç düşünmedim. Hani kim ne der, nasıl bakar, nasıl der? Yani düşünmedim onları. Çünkü benim önceliğim çocuklarım olduğu için kimsenin ne diyeceğini, ne demeyeceğini umursamadım açıkçası. Millet çocuklarımla bu işi yaptığımı görünce ‘Helal olsun abla’ diyor. Bunlar daha güç veriyor. Ama ben kendim güçlüyüm zaten. Böyle çocuklarımı görünce her şeyi unutuyorum. Benim tek hedefim çocuklarım. Onlara temiz bir gelecek, temiz bir yaşam sunmak istiyorum. Kendim için çok isteğim, hayalim var ama gücüm yettiği kadar. Ben bugüne bakarım, yarına değil. Yarına da bakmak lazım aslında ama gücüm buna yetiyorsa, Rabbim veriyorsa bu kadarına şükredelim. Ama bilemeyiz, dünya hali. Allah bir kapıyı kapatır, bir kapıyı açar. Niyet temiz olduktan sonra ve helal ekmeğini kazanıp yedikten sonra Rabbim zaten mükafatını verir.”